https://x.com/deSunShineBand/status/2075838048269451561
De Nederlandse bevolking groeide in 2025 met 87.000 mensen tot 18,13 miljoen inwoners. Die groei kwam volledig door migratie: 307.000 immigranten tegenover 212.000 emigranten. Onder de uitstromers bevinden zich naar verluidt vooral mensen die een financiële bijdrage aan de maatschappij leveren, terwijl onder de instromers veel "gelukszoekers" zitten die een aanslag plegen op collectieve voorzieningen. Sinds 2022 overlijden er jaarlijks meer mensen dan er geboren worden — er is sprake van natuurlijke krimp. Een criticus op X noemt de framering van deze cijfers als "positieve ontwikkeling" door de staatsmedia staatspropaganda.
Het CBS meldt dat de Nederlandse bevolking voor het derde jaar op rij minder snel groeit. In 2022 piekte de groei door de toestroom van Oekraïense vluchtelingen. Sindsdien neemt de groei elk jaar af. De bevolkingsgroei komt uitsluitend door migratie — zonder migratie zou de bevolking krimpen. De grootste immigrantengroepen in 2025 waren Syrië en Oekraïne. Tegelijkertijd vertrekken steeds meer hoogopgeleide Nederlanders en expats naar het buitenland vanwege belastingdruk en regeldruk. Een reactie op de tweet meldt dat een zelfstandige onderhoudstechnicus met topomzet is vertrokken naar Dubai: "geen inkomsten- en vermogensbelasting, 9% op bedrijfswinst groter dan 100K. Had geen zin meer in de wijze waarop Nederland bezig is."
De cijfers vertellen een verhaal dat de Nederlandse overheid liever niet benadrukt: Nederland groeit uitsluitend door migratie, terwijl de eigen bevolking krimpt. Dat is op zich niet problematisch — migratie kan een economie verrijken — maar de compositie van de migratie is cruciaal. De uitstroom bestaat naar verluidt uit mensen die een financiële bijdrage leverden (belastingbetalers, ondernemers, hoogopgeleiden), terwijl de instroom deels bestaat uit mensen die afhankelijk zijn van collectieve voorzieningen. Dit is geen morele veroordeling van immigranten maar een vaststelling van een fiscaal onevenwichtige demografische verschuiving. Wanneer netto-betalers vertrekken en netto-ontvangers arriveren, groeit de druk op de verzorgingsstaat — niet omdat immigranten "parasieten" zijn, maar omdat het systeem zo is ontworpen dat een groeiend deel van de bevolking afhankelijk is van overheidsuitgaven. De libertische conclusie is dat het probleem niet ligt bij migratie zelf maar bij een verzorgingsstaat die mensen afhankelijk maakt in plaats van in staat stelt om voor zichzelf te zorgen. Als Nederland een economie had waarin iedereen — ongeacht herkomst — wordt gestimuleerd om productief te zijn in plaats van afhankelijk, zou de compositie van migratie veel minder zwaar wegen. De vertrekkende ondernemer naar Dubai is een symptoom van een dieper probleem: een belastingstelsel dat productiviteit bestraft en afhankelijkheid beloont.