Een Chinese rechtbank veroordeelde Yang Youlin, voormalig adjunct-directeur van het ontwikkelingscomité van Nanjing, tot de doodstraf wegens corruptie, machtsmisbruik en witwassen. Hij zou ruim 2,2 miljard yuan (circa 324 miljoen dollar) aan steekpenningen hebben aangenomen — een van de zwaarste straffen voor een economisch delict in jaren.
Yang Youlin was adjunct-directeur van het comité dat toezicht hield op de Nanjing Technische Ontwikkelingszone. Tussen 1993 en 2023, tijdens diverse overheidsfuncties, zou hij volgens de rechtbank "uitzonderlijk grote" omkoopsommen, goederen en onroerend goed hebben geaccepteerd. Zijn zaak kwam aan het licht binnen de landelijke anti-corruptiecampagne die president Xi Jinping ruim tien jaar geleden in gang zette. In dat kader zijn miljoenen ambtenaren doorgelicht.
De zaak tegen Yang Youlin illustreert het dubbel gezicht van de Chinese staat: een partijapparaat dat corrumpeert zodra het onbegrensde macht krijgt over economische zones, én een leider die diezelfde corruptie gebruikt als hefboom voor centralisatie. De straf is niet gericht op rechtsstatelijke helderheid — Yang bekende en toonde berouw — maar op afschrikking van ondergeschikte ambtenaren die de partijlijn zouden kunnen ondermijnen.
Vanuit libertair perspectief is hier geen goed verhaal: aan de ene kant staat een ambtenaar die publieke middelen naar zichzelf sluisde dankzij een monopoliepositie die alleen de staat hem kon geven. Aan de andere kant staat een regime dat de doodstraf inzet als politiek instrument, waar de rechterlijke macht ondergeschikt is aan de partij. Een vrije samenleving lost dit anders op: scheiding van economische en politieke macht, privé-eigendom met handhaving door onafhankelijke rechters, en geen staatsapparaat dat ontwikkelingszones beheert als persoonlijke fiefdommen. Dat het Chinese systeem beide uitersten tegelijk produceert — de grootste corruptie én de zwaarste straf — is geen paradox, maar het logische gevolg van onbegrensde centrale macht.