https://x.com/gjvu/status/2078467307366473936
Een X-post van Gert-Jan van Ulzen claimt dat een stukje 'natuur' van 65 bij 65 meter stikstofgevoelig is verklaard, waardoor honderden boeren en campings op slot zouden zitten. De specifieke claim is niet onafhankelijk te verifiëren, maar de bredere stikstofaanpak van het kabinet — die wél is bevestigd — raakt inderdaad duizenden bedrijven.
Op 26 juni 2026 presenteerde het kabinet een stikstofpakket om Nederland van het 'stikstofslot' te halen. Het pakket omvat bedrijfsnormen, een grondgebondenheidsnorm van 2,6 GVE per hectare, 20 miljard euro aan uitgaven en zones rond stikstofgevoelige natuurgebieden. De post van @gjvu (18 juli 2026) grijpt dit beleid aan met een concreet voorbeeld van een zeer klein gebied.
Niet onafhankelijk geverifieerd: de specifieke claim dat een stukje natuur van 65 bij 65 meter (circa 0,42 hectare) stikstofgevoelig is verklaard en daardoor honderden boeren en campings op slot zitten. Geen enkele onafhankelijke bron (overheid, nieuwsmedia) bevestigt dit concrete geval. De officiële zones hebben een straal van 500 tot 1.000 meter, niet 65 meter.
Het contrast is typerend voor het stikstofdebat. Enerzijds erkent het kabinet zélf dat de regelgeving uit de hand is gelopen: de nieuwe "rekenkundige ondergrens" is een impliciete erkenning dat ook volstrekt marginale activiteiten onder een vergunningplicht vielen. Anderzijds blijft de kern van het systeem intact — centrale aanwijzing van natuurgebieden, centrale normstelling, en zones waarin boeren hun bedrijfsvoering moeten aanpassen op last van Den Haag.
Vanuit een libertair, anti-centralistisch perspectief is de vraag niet of de 65×65-meter-anekdote letterlijk klopt, maar of een systeem waarin de overheid per postzegel-natuurgebied mag bepalen wat een boer wel en niet mag, houdbaar is. De cijfers die wél vaststaan — duizenden bedrijven binnen 500 meter van een zone, 20 miljard euro aan overheidsingrijpen — tonen dat de kosten van die centrale planning niet bij de staat, maar bij de ondernemer neerslaan. Het feit dat een virale post met een oncontroleerbaar micro-voorbeeld zoveel weerklank vindt (369 likes, 211 retweets in één dag), zegt iets over het vertrouwen van burgers in die centrale aansturing.