Waarom maximale arbeidsparticipatie niet hetzelfde is als maximale maatschappelijke welvaart.
Een uitgebreide economische en maatschappelijke verkenning van arbeid, tijd, schaarste, wonen, gezondheid en demografie.
Kernstelling: Arbeid is een middel tot welvaart, niet arbeid als doel op zichzelf.
Inhoud
Samenvatting
De centrale vraag
Welvaart en welstand zijn niet hetzelfde
De Nederlandse paradox: veel arbeid én grote tekorten
Waarom maximale arbeidsparticipatie geen vanzelfsprekend optimum is
De zichzelf versterkende arbeid-inkomens-consumptie-lus
De tweeverdiener als aangrijpingspunt
Eén inkomen moet een reële keuze kunnen zijn
Minder arbeidsaanbod én minder arbeidsvraag
Van bruto uren naar netto arbeidsruimte
Herallocatie: waar kan de vrijgekomen arbeid heen?
Zorg, onderwijs, techniek en veiligheid
Tijd is óók economische rijkdom
Huishoudelijke productie en zorgarbeid
Wonen en financieringsdruk
Gezondheid, tijdsdruk en maatschappelijke kosten