<aside> 🖤
</aside>
เขียนแล้วก็ลบซ้ำไปซ้ำมา ท้ายที่สุดก็คือคุณอยู่ดี
เป็นเพลงที่พิลบอกว่าตั้งใจวางไว้ให้เป็นเพลงเปิดทั้งอัลบั้มและคอนเสิร์ต เพราะเป็นเพลงที่วางโทนของอัลบั้มเอาไว้ชัดเจนมาก ซึ่งเราเห็นด้วยสุด ๆ เพลงนี้มีดนตรีที่ให้ฟีลเหมือนความรู้สึกที่ระเบิดออกมา ในอีกนัยหนึ่งก็เหมือนการเปิดฉากของอัลบั้มให้กับคนฟังด้วย ทุกครั้งที่กดฟังแล้วได้ยินเพลงนี้ขึ้นมาเป็นเพลงแรกก็จะรู้สึกว่า นี่หล่ะ โลกของ Unpiltered หน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง เป็นเพลงที่มีเนื้อหาตรงไปตรงมาตามชื่อเพลงแต่ก็ยังคงมีชั้นเชิงในการเล่าตามแบบฉบับของพิล แถมยังเป็นแบนด์ซาวนด์แบบที่เราชอบเลย ฟังแล้วอดโยกหัวตามไม่ได้ ฟังกี่ทีก็ไม่เบื่อ มีทั้งช่วงหนักและผ่อนเบา รู้สึกได้ถึงไดนามิคการ push & pull ของความรู้สึกได้อย่างชัดเจน แถมเอฟเฟคที่ใส่มาก็ยิ่งเพิ่มความซับซ้อนขึ้นไปอีก เราว่าเพลงทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีมาก เพราะหากใครฟังพิลจากตอน Pilmography มา จะต้องคาดไม่ถึงแน่ว่าเพลงแรกจะเป็นเพลงป๊อปร็อคกีตาร์หนัก ๆ แบบนี้ ยิ่งฟังยิ่งติดหนึบ โดยเฉพาะหลังคอนเสิร์ต จากที่ตอนแรกเราไม่ได้มีอะไรพูดถึงเพลงนี้เยอะเท่าไหร่ แต่พอได้ฟังในคอนเสิร์ตแล้วรู้สึกเลยว่านี่มันโคตรจะเป็นเพลงสำหรับไลฟ์และเฟสติวัลเลยนี่นา พอทุกคนร้องท่อน toxic love ไปด้วยกันแล้วมันส่งกับเพลงสุด ๆ ไปเลย แต่ท็อกซิกเลิฟเดียวที่ตรงกับชีวิตตัวเองที่สุดตอนนี้คงจะเป็นการเอาแต่ซื้อบั้ม Unpiltered ทุกครั้งที่มีการ์ดเซลฟี่พิลน่ารัก ๆ ปล่อยออกมานี่แหละ รู้อยู่นะว่าอันตราย แต่ทำยังไงได้ใจมันรักไปแล้ว ซื้อครับ 🤟🏻
<aside> 🏥
</aside>
ที่นี่รักษาให้หายได้ทุกอย่างไหมครับ เพราะผมเจ็บปวดอยู่ สาเหตุมันคืออะไรกันแน่ มันจะดีขึ้นไหม ผมคงไปได้แค่นี้ ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
เป็นเพลงที่เราถูกใจมากต้ังแต่ปล่อยชื่อเพลงออกมาแล้ว วอร์ดโรคความรักมันเป็นชื่อที่โคตร poetic เลยนี่นา ยิ่งพอบวกกับคอนเซปต์ที่ปล่อยออกมาก็รู้สึกเลยว่าไม่มีเพลงไหนเหมาะจะเป็นไตเติลมากกว่านี้อีกแล้ว ปกติตัวเองมักจะชอบเพลงในอัลบั้มมากกว่าเพลงไตเติล แต่สำหรับ Unpiltered แล้วเราเทใจให้น้องวอร์ดโรคความรักไปเต็ม ๆ เลย ตอนได้ฟังพรีวิวคร้ังแรกก็รู้แล้วว่านี่มันโคตรถูกจริตเราเลยนี่นา แค่ synth riff ก็ชนะเลิศแล้ว พอได้ฟังจริงบวกกับเอ็มวีที่แทบจะอ้าปากค้างตอนดู ยังไงเพลงแห่งปีของเราก็ต้องเพลงนี้เท่านั้นแล้วแหละ (ตีคู่สูสีมากับ Dogs ของวงแกะหน่ะน้า) ตอนแรกที่เห็นเนื้อเพลงที่สปอยว่า I need you right now, or stay, watch me die ก็คิดอยู่แล้วว่า โห เพลงมันจะหนักขนาดไหนกันนะ เราตีความเพลงนี้ว่าแม้จะบอกให้ ช่วยหน่อย พาออกไปจากตรงนี้ที แต่ผู้ร้องก็เลือกที่จะอยู่ตรงนี้เองด้วย ในวอร์ดที่สร้างขึ้นมาเองนี่แหละ พิลบอกว่าอยากให้เพลงนี้เป็นเสมือนพื้นที่ให้ทุกคนได้ปลดปล่อยอารมณ์ที่กักเก็บไว้ข้างในออกมา และเราว่าพิลทำสำเร็จมากเลย สิ่งหนึ่งที่เพลงซึ่งพูดถึงความรู้สึกด้านลบทำได้ไม่เหมือนใครคือการอยู่เป็นเพื่อนเรา บอกว่าเราไม่ได้กำลังเผชิญสิ่งนี้คนเดียว และทำให้เราโอบรับอารมณ์เหล่านั้นได้อย่างที่มันเป็นจริง ๆ ยิ่งพอพิลบอกว่าแม้ในเพลงจะเล่าผ่านเรื่องความรัก แต่เป็นเพียงการยืมความรักเพื่อถ่ายทอดสารออกมามากกว่า เรายิ่งรักและหวงแหนเพลงนี้มากขึ้นไปอีก จากใจคนที่ไม่ได้มีความรู้สึกรักโรแมนติกนั้นกับใคร เพลงนี้ช่วยเราไว้ได้เยอะมาก ๆ เหมือนควักเอาความรู้สึกข้างในที่พูดไม่ได้ของเราออกมาแผ่ออกและรักษามันได้อย่างไม่รู้ตัว นอกจากเนื้อหาแล้วเรายังทึ่งเหลือเกินที่เพลงนี้ทำโดยคนแค่สองคน ฟังครั้งแรกก็รู้แล้วว่ามันมีเลเยอร์เยอะมาก เหมือนคนทำไม่ได้ยั้งมือกันเลย โดยส่วนตัวเราเป็นคนชอบเพลงยาว ยิ่งยาวเกินห้าหรือหกนาทียิ่งชอบ เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง แต่กับเพลงนี้เรามองว่าทุกอย่างมันสมบูรณ์มากแล้ว เป็นเพลงไม่ถึงสามนาทีที่พอดีไปหมด ความรู้สึกที่ค่อย ๆ ไล่ระดับลึกขึ้นจนจมดิ่งลงในตอนสุดท้าย ไหนจะวิธีร้องและหายใจที่พิลสื่อสารออกมาจนไม่ว่าใครก็คงเข้าใจได้ไม่ยากว่าทำไมพิลถึงบอกว่าตัวเองเหมือนเป็นคนคอยเพิ่มสีสันให้กับเพลงของวง ขอบคุณพิลที่เปิดเผยกับพวกเราขนาดนี้จนเพลงนี้กลายเป็นวอร์ดที่คอยรักษาใจกัน และเรารู้ได้เลยว่า Highs and Lows จะติดอันดับหนึ่งเพลงที่ฟังบ่อยที่สุดของปีนี้อย่างไม่ต้องสงสัยเลย my little rockstar & my healer .. ✭
<aside> 💼
</aside>
เวลาถือมีดแกะสลักเอาไว้ คอยแกะชิ้นส่วนของผมไปทีละน้อย “ก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ” พูดซ้ำ ๆ และแกล้งทำเหมือนว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว